Dünyada yaşayabileceğimiz en güzel duygudur aşk ve aşık olmak. O olmasa hep bir şeyler eksik olur ta derinlerde bir yerlerde. Sevmek, sevgiyi paylaşmak, birisini gerçekten sevmek ne zor şeydir. Ama bir o kadar da güzel değil mi? Ama zamanımızda böylesi güzellikleri yaşayan kaç kişi vardır ki! Her yanımızda suni aşklar, doğallığını yitirmiş sevgililer ve çok rahat seni seviyorum diyebilen insanlar var. Peki bu kadar kolay mı seni seviyorum demek? Bu kadar kolay sevebiliyor muyuz? Yoksa her şeyi bir gecelik ilişki olarak mı istiyoruz? Aşık olan biri rahat uyuyabilir mi? Sevdiğini düşünmeden vakit geçer mi? Seni seviyorum demenin inceliğini, zarifliğini kolay kolay (!) yaşayabilir mi? Ne yazık ki şehrimizin her tarafında gördüğümüz o elele tutuşan, yolda birbirine öpücükler konduran ve birbirini çok seven (!) bir-iki aylık sevgililer bana hiç mi hiç doğal gelmiyor ve birbirlerini gerçekten sevdiklerine inanamıyorum. Bilmiyorum ben mi çok şey istiyorum ama bir görüşte sevebilmek (belki aşık olunabilir ama sevmek apayrıdır.) bana pek gerçekçi gelmiyor. Ne yazık ki bütün bu aşkları sahte,çıkar uğruna ve karşılık bekleyen ilişkiler olarak görüyorum.ne bir doğallık hissedebiliyorum,ne de bir sevgi. Siz de kendinize bir sorun sevginizi paylaştığınız insanlar sevginizi hakediyor mu? Tabii eğer sevginizi gerçek sevgi olarak görebiliyorsanız....
Evim der ki, "Beni bırakma, çünkü burada senin geçmişin yaşıyor." Yolum der ki, " Gel ve beni izle, çünkü ben senin geleceğinim." Ve ben hem eve, hem de yola derim ki, "Benim ne geçmişim, ne de geleceğim var. Eger kalırsam, kalışımda bir ayrılış vardır; gidersem, ayrılışımda bir kalış. Yalnızca sevgi ve ölüm her şeyi değiştirebilir."
